My Blog

“…sadder than sad…” and so the song goes. how could one be sadder than sad? that’s unimaginable feeling of loneliness. bluer than blue? and what would that be?

there are things that are really meant to be. one could always argue that he commands his destiny but would wake up one day realizing not everything went according to his finely crafted plan. and that is the candidness of life. no writer is holding a pen leading to a bestseller plot. there are pains. there are failures. but the uncertainties of everyday journey provide the magical color in existence. and living beyond it.

i tried hard to buy a sleep last night. i even resorted with a close encounter with a male saint. but alas, i just had my back felt my bed well. it ended up that i was just waiting for the dawn break.

well, it was a looong monday, after all. not so unproductive as i reviewed the things that i did. but really just another boring day for me! i don’t know what the hell is happening to me. i think i’m on it again.

damn, i am too old for this.

sa saliw ng banyagang wika ng mga kawkasyanong naghuhuntahan ukol sa komplikadong linggong nagdaan sa bansang pinili nilang maging tirahan ay natagpuang muli ng aking mga daliri ang sutla ng mga tiklado ng aking kompyuter na naluluma na sa pag-iral para sa pantawid-gutom at uhaw sa kasayahan. naalala ko ang aking lolong si cicero, di mo nga naman maibabahagi ang bagay na wala sa iyo.

nakakabaliw ang piniling landas ng aking mga paa. isang lansangan na walang direksyon at lahat ay wala sa katinuan. bago ko mamalayan, pagod na pala ako at wala na akong naisalbang lakas para magpatuloy sa walang patutunguhang paglalakbay. nasaan na nga ba ako? gaano na ba kalayo ang aking narating? nagkaroon ba ng kabuluhan ang aking pag-iral?

tunay na mahirap ang komprontasyon sa iyong sarili. para kang nakikipasuntukan sa iyong anino. pinipiga ng magkakahalong emosyon ang buo mong pagkakatao at magsasabi sa iyong “ikaw ay walang kabuluhan”. natutunan ko sa isang bagong kaibigan ang isang importanteng aral na sapat siguro upang ituloy ko pa ang paglalakad.

wala pa akong natatanaw na liwanag sa dulo ng lagusan. sumusuko na ang aking mapagkunwaring lakas. pero sisikapin ko pa ring buhatin ang aking mga namimigat na paa. isang hakbang bawat isang pagkakataon. walang direksyon. suntok sa buwan. nawa’y may marating. nawa’y magkaroon ng kabuluhan…